Visie?!

Posted on 10/12/2009

0


Vrijdagmiddag, op weg naar Maarsbergen vanaf Delft. Wat vroeger op het station dan nodig zag ik dat de trein die een half uur voor mijn trein aan zou moeten komen nog niet was gearriveerd en veel vertraging had. Grote kans dat mijn trein ook vertraging had. Ineens kreeg ik een visie. Als ik een andere route zou nemen (over Rotterdam in plaats van Den Haag), kon ik zonder vertraging op de plaats van bestemming aankomen. Via die route kon ik zelfs eerder dan gepland aankomen. Deze nieuwe route had inderdaad de perfecte aansluiting en absurd genoeg zelfs op het juiste moment vertraging van een andere trein waarop ik overstapte. Daardoor was ik 20 minuten eerder op bestemming dan gepland.

“Door een show van Harrie Jekkers raakte ik geïnspireerd. Hij wilde het leger van binnenuit hervormen, ik de industrie.”

Zou het ook zo kunnen werken op mijn levensvisie? Toen ik een jaar of 16 was wilde ik mij graag gaan inzetten voor een duurzame samenleving. Mijn visie was, dat als ik een ontwerper zou worden, ik de industrie van binnen uit kon verbeteren. Door een show van Harrie Jekkers raakte ik geïnspireerd. Hij wilde het leger van binnenuit hervormen, ik de industrie. Het leek mij beter producten te ontwerpen die beter zijn voor het milieu en de samenleving dan op de barricades te staan.

Ondertussen heb ik de opleiding afgerond en veel geleerd over duurzame productontwikkeling. Mijn route is echter veranderd. Ik heb nog steeds hetzelfde doel, maar ben geen ontwerper pur sang. Ik ben docent, innovatieadviseur en organiseer activiteiten bij O2. Ik ontwerp geen duurzame producten, maar draag op een andere manier bij om mijn visie te verwezenlijken. Ik probeer bedrijven en studenten bewust te laten worden van mijn duurzame visie, een visie die ik gelukkig deel met steeds meer anderen. Zou ik nu ook eerder kunnen aankomen op mijn bestemming?

“Ik probeer vervolgens de student langzaam het inzicht te geven dat duurzaamheid geen hype is en spaarlampen slechts een kleine verbeterstap zijn.”

Ik heb dus een andere route genomen om mijn duurzame visie te verwezenlijken: eentje met meer samenwerking en hopelijk een groter bereik. Toch voel ik mij soms alleen. Er zijn nog veel mensen, bedrijven en studenten die mijn visie niet delen. Ik voel mij soms moedeloos als een student zegt dat spaarlampen echt geen zin hebben of dat hij duurzaamheid onzin vindt, omdat het zo gehyped wordt. Of als ontwerpers er niets aan doen, omdat hun klanten er niet om vragen.

Dan denk ik weer terug aan toen ik 16 was en mijn visie heb ontwikkeld. Ik moet mijzelf er aan herinneren dat duurzaamheid een langetermijnvisie is: het is een noodzakelijk streven om onze aarde te behouden. Ik probeer vervolgens de student langzaam het inzicht te geven dat duurzaamheid geen hype is en spaarlampen slechts een kleine verbeterstap zijn. Het is aan hen om iets te ontwikkelen wat op een radicale manier bijdraagt aan de verduurzaming van onze samenleving.

“Zij gaan liever nog een rondje rijden in hun slurpende bak, dan dat ze aan oplossingen werken voor een betere leefomgeving.”

Visie is een mooi begrip en momenteel zeer populair bij de faculteit waar ik les geef. Ontwerpers moeten een visie creëren. Zij kunnen immers bepalen hoe de toekomstige omgeving ontworpen wordt. Is visie nu echt het juiste middel? Wat als je een visie hebt, daar vanuit ontwerpt en vervolgens blijkt dat de toekomst zich anders ontwikkelt? Heb je dan nog iets aan je visie of werkt een visie anders? Zonder visie ben je immers helemaal stuurloos en blijf je een beetje aanmodderen. Dan kun je niets structureels opbouwen.

Als je kijkt naar alle bekende innovaties zie je altijd een man (waarom nooit een vrouw?) met een visie er achter. Denk maar aan Steve Jobs, Cornelis Lely, de gebroeders Wright, Thomas Edison, etc. Deze mannen hadden een toekomst voor ogen waarin de techniek een zinvolle toepassing kreeg. De meeste mensen om hen heen begrepen de techniek niet en de visie was te onwerkelijk. De ideeën werden keer op keer afgewezen. Zo voel ik mij ook; mensen om mij heen begrijpen niet welke impact techniek op onze leefomgeving heeft en dat er technieken zijn die problemen kunnen oplossen. Veel mensen om mijn heen geloven niet in mijn visie en gaan liever nog een rondje rijden in hun slurpende bak, dan aan oplossingen werken voor een betere leefomgeving.

Gelukkig bestaan er organisaties als O2 waar ik wel mensen vind die de techniek begrijpen en mijn visie delen. Intussen steken er zoveel organisaties met mensen die de visie delen de kop op, dat O2 concurrentie ondervindt. Ik hoop niet dat dit het einde betekent van O2. Want niet alleen delen mensen hier de visie; ze begrijpen ook de techniek die deze visie kan verwezenlijken. En zonder techniek komen we niet tot duurzame innovaties die wat mij betreft essentieel zijn om deze visie te realiseren.

Ik ben mij ervan bewust dat ik er alleen niet kom. Ik denk dat het zelfs noodzaak is om samen te werken met anderen om op de plaats van bestemming aan te komen. Mijn visie heb ik dus wat bijgesteld, want in mijn rol als docent en adviseur kom ik misschien wel eerder aan. Een visie geeft richting, maar soms kun je beter een andere route nemen om de plaats van bestemming te bereiken.

getagged: ,
Posted in: Duurzaamheid